Αγάθων, Αγαμέμνων, Αγήνωρ, Άγις, Αγέλαος, Άδμητος, Άδραστος, Άδωνις, Αέτιος, Αθανάσιος, Αίας, Αιτωλός, Ακέσσανδρος, Αμύκλας, Αμύντωρ, Αμφίλοχος, Αιγεύς, Αίγισθος, Αιήτης, Αίμος, Αίμων, Αινείας, Αισχίνης, Αίσων, Αίολος, Ακαρνάν, Ακταίων, Αλέξανδρος, Αλεξίμαχος, Αλκαίος, Αλκίνοος, Αμύντας, Αμφιτρύων, Ανάξανδρος, Ανδρόγεως, Ανδρόνικος, Ανταίος, Αντίμαχος, Αντίοχος, Αντίπατρος, Αντιφάνης, Απόλλων, Αρκάς, Άρης, Αρίσταρχος, Αρίστιππος, Αθηναγόρας, Αριστόδημος, Αριστομένης, Αριστοτέλης, Αρίων, Αρχέλαος, Αστυάναξ, Ατρεύς, Αχιλλεύς, Αμεινοκλής, ΄Ατλας, Άτταλος, Αδράστεια, Αερόπη, Αθηνά, Αίθρα, Αιολίς, Αλκμήνη, Αμφιθέα, Αμφιτρίτη, Αλθαία, Άλκηστις, Αντιγόνη, Αριάδνη, Άρτεμις, Αφροδίτη, Ανδρομέδα, Αφαία, Αντίκλεια, Αγαρίστη, Αρίστη, Αντιόπη, Ανδρονίκη, Ανδρομάχη, Αγάπη, Αταλάντη, Αρκαδία.

Βίας, Βρόντης, Βίων, Βλόσσιος, Βασίλειος, Βύζας, Βρησηίς.

Γαληνός, Γέλων, Γλαύκος, Γοργίας, Γεώργιος, Γαλήνη, Γρηγόριος, Γαλάτεια.

Δαίδαλος, Δάμων, Δαμοκλής, Δαναός, Δάρδανος, Δευκαλίων, Δεξίλεως, Δημάρατος, Δημοκλέης, Δημόκριτος, Δημοσθένης, Δημήτριος, Διαγόρας, Δικαίαρχος, Διοκλής, Διομήδης, Διόνυσος, Δημοτέλης, Δίων, Δωριεύς, Δώρος, Δώρις, Διόσκουρος, Δανάη, Δάφνη, Διώνη, Διηδάμεια, Διηόπη, Δρυόπη, Δωρίς.

Έκτωρ, Ελπήνωρ, Έλλην, Επαμεινώνδας, Επίμαχος, Ερμής, Έρως, Ερμόλαος, Επιμηθεύς, Ευφάης, Ευμένης, Ευρυσθένης, Ευσέβιος, Ευστάθιος, Ευαγόρας, Εύανδρος, Εύδωρος, Εύπολις, Ευρυμέδων, Ευριπίδης, Έσπερος, Ετεοκλής, Εκάβη, Ειρήνη, Ελένη, Έλλη, Ελλάς, Εναρέτη, Ερατώ, Εριφύλη, Εστία, Ευγενία, Ευδοκία, Ευρύκλεια, Ευριδίκη, Ευρώπη, Ευτυχία, Ευωνύμη, Ελπίς.

Ζεύς, Ζέφυρος, Ζήνων, Ζήτης, Ζεύξιππος.

Ηγήμων, ΄Ηλιος, Ηρακλής, Ηράκλειτος, Ηρόδοτος, Ηγίστρατος, Ησίοδος, Ήφαιστος, Ήβη, Ηλέκτρα, Ηώ, Ήρα, Ηράκλεια.

Θαλής, Θεαίτητος, Θεάγγελος, Θεόπομπος, Θεόδωρος, Θεόφιλος, Θέογνις, Θεοφάνης, Θεμιστοκλής, Θέρσανδρος, Θησεύς, Θέσπις, Θεσσαλός, Θέστωρ, Θουκιδίδης, Θρασύβουλος, Θεαγένης, Θυέστης, Θάλεια, Θεανώ, Θέμις, Θέτις, Θυώνη, Θαργηλία.

Ίακχος, Ιάμβλιχος, Ιαπετός, Ιάσιος, Ιάσων, Ιδομενεύς, Ιέρων, Ίκαρος, Ιόλαος, Ιππίας, Ιπποκράτης, Ισίδωρος, Ισοκράτης, Ιφικλής, Ίων, Ιάμβη, Ιάνθη, Ιασώ, Ιλιόνη, Ινώ, Ιπποδάμεια, Ιππολύτη, Ίρις, Ισμήνη, Ιφιγένεια.

Κάβειρος, Κάδμος, Καλλίμαχος, Καλλικράτης, Καλλίνικος, Κάλχας, Κέκρωψ, Κένταυρος, Κέρβερος, Κλείτος, Κάσσανδρος, Κλεόβουλος, Κόδρος, Κλέων, Κραταίος, Κρόνος, Κρίτων, Κρατερός, Κύψελος, Κυπαρίσσιος, Καλλικράτεια, Καλλιόπη, Καλλιθόη, Καλλιστώ, Καλλιπάτειρα, Καλυψώ, Κασσιόπεια, Κίρκη, Κλειώ, Κλεοπάτρα, Κυβέλη, Κυμοθόη.

Λαέρτης, Λάιος, Λαόνικος, Λάμαχος, Λύσσανδρος, Λέανδρος, Λεωνίδας, Λεωνάτος, Λεύκιππος, Λυκάων, Λυκίσκος, Λυκομήδης, Λεωτυχίδης (ή Λεωτιχίδας), Λυσίας, Λαοδίκη, Λάχεσις, Λυσιστράτη, Λήδα, Λητώ, Λευκοθέα.

Μεγακλής, Μεθόδιος, Μελανέας, Μένανδρος, Μενέλαος, Μέντωρ, Μηνάς, Μίλων, Μίνως, Μύρων, Μυρτίλος, Μένιππος, Μελίτη, Μήδεια, Μνησιμάχη, Μυρτώ.

Νέαρχος, Νεοκλής, Νέσσος, Νείλος, Νικόλαος, Nικομήδης, Νίκων, Νηρεύς, Νικίας, Νεοπτόλεμος, Νέστωρ, Ναυσικά, Νεφέλη, Νίκη, Νικοτέλεια, Νιόβη, Νικομαχεία, Νέμεσις.

Ξάνθος, Ξενοκλής, Ξούθος, Ξενοκράτης, Ξενοφών, Ξάνθη, Ξανθίππη.

Οδυσσεύς, Οιδίπους, Οινόμαος, Όμηρος, Ονήσιμος, Οράτιος, Ορέστης, Ορθαγόρας, Ορφεύς, Ολυμπία, Ολυμπιάς, Ομόνοια, Ουρανία

Παιώνιος, Πάνδροσος, Παράσιος, Παρμενίδης, Παρμενίων, Πάρις, Πάτροκλος, Πειρίθους, Πείσανδρος, Πελίας, Πελοπίδας, Περδίκκας, Περίανδρος, Περικλής, Πελοπίδας, Πέλωψ, Πλούταρχος, Πολύδωρος, Πολύκλειτος, Πολυκράτης, Πολυμνήστωρ, Πολυνείκης, Πολύφημος, Πορφύριος, Ποσειδών, Πραξιτέλης, Πρωτεσίλαος, Πρωτεύς, Πυθαγόρας, Πύθων, Πυλάδης, Πύρρος, Πανδώρα, Περσεφόνη, Πολυξένη, Πρόκλη, Πανδία.

Ραδάμανθυς, Ρέα, Ροδόπη, Ρόδος.

Σίσυφος, Σόλων, Στοβαίος, Σωκράτης, Σοφοκλής, Στράβων, Σωσίας, Σωφρόνιος, Σαπφώ, Σεμέλη, Σπάρτη, Στρατονίκη, Σοφία, Σπάρτη.

Τάλως, Τάνταλος, Τελαμών, Τηλέμαχος, Τιμαίος, Τίσης, Τιμόθεος, Τρίτων, Tρύφων, Τυρταίος, Τυνδάρεω, Τερψιχόρη.

Υάκινθος, Υπερείδης, Υριεύς, Υπατία, Υπερμνήστρα.

Φαέθων, Φαίδων, Φειδιππίδης, Φιλέας, Φιλήμων, Φιλοκτήτης, Φιλόλαος, Φοινεύς, Φοίβος, Φρίξος, Φίλιππος, Φωκίων, Φαίδρα, Φαιναρέτη, Φρύνη, Φανώ, Φιλιππιάς, Φερενίκη.

Χαρίλαος, Χείρων, Χίλων, Χλόη, Χάρις, Χρυσάνθη, Χρυσηίς.

Ψαθάμη

Ώγυγος, Ωριγένης, Ωκεανίς

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώδεκα (12) μήνες, όπως έχουμε και εμείς σήμερα. Στην αρχαία Αθήνα κάθε μήνας είχε 30 ημέρες (πλήρης μήνας) ή 29 ημέρες (κοίλος μήνας).
Οι μήνες αυτοί και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς αναφέρονται παρακάτω:

Η Γέννηση ενός Θεού

Ο Αλέξανδρος μεγάλωσε και ανατράφηκε στη Πέλλα, προφυλαγμένος απο τις ίντριγκες του Παλατιού στις Αιγές. Πρώτος του δάσκαλος ήταν ο αυστηρός Λεωνίδας, θείος της Ολυμπιάδας, που ενέπνευσε την ασκητική φύση του Αλέξανδρου.

Μια μέρα ο Φιλόνεικος, ένας θεσσαλός έμπορος αλόγων, έφερε στον Φίλιππο ένα εκπληκτικό άλογο για να του το πουλήσει. Η τιμή του αλόγου ήταν 13 τάλαντα (περίπου 400 κιλά Ασήμι). Ο Φίλιππος ενθουσιάστηκε απο το άλογο αλλά διαπίστωσε οτι αυτό ήταν ατίθασο, με αποτέλεσμα να θυμώσει.

Ο Αλέξανδρος (σε ηλικία 13 ετών) στοιχημάτησε την αξία του αλόγου με τον πατέρα του, δηλώνοντας οτι αυτός μπορεί να το καβαλήσει. Είχε παρατηρήσει οτι το άλογο φοβόταν τη σκιά του και το γύρισε προς τον ήλιο. Για τα επόμενα 20 χρόνια θα ήταν αχώριστοι.

Ο Αλέξανδρος γίνεται 16

Ο Φίλιππος τον όρισε αντιβασιλέα, καθώς για την εποχή εκείνη, τα 16α γενέθλια ισοδυναμούσαν με ενηλικίωση. Σε κάποιο επεισόδιο στη Θράκη ο Αλέξανδρος αποκτά πολεμική εμπειρία και είναι νικηφόρος! Για να υπογραμμίσει το γεγονός, θεμελιώνει μια πόλη, την Αλεξανδρούπολη.
Οι διάφορες συγκρούσεις με τις βάρβαρες φυλές, τον έφεραν μέχρι τον Δούναβη.
Λίγο αργότερα πολεμά και στο πλευρό του Φιλίππου, τον οποίο και σώζει σε κάποιο πολεμικό επεισόδιο.

Ο Φίλιππος θεωρήθηκε απο τους υπόλοιπους Ελληνες σαν μια απειλή για την Ελευθερία. Ο Δημοσθένης στην Αθήνα υποκινούσε τον 'Οχλο με τους Φιλιππικούς του. Τελικά, η Θήβα έσπασε την συνθήκη με τον Φίλιππο και συμμάχησε με τους Αθηναίους. Τότε, ο Αλέξανδρος, 17 ετών, νίκησε στη Χαιρώνεια τον Αθηναικό στρατό ενισχυμένο με τον "Ιερό Λόχο" των Θηβαίων, ο οποίος εξοντώθηκε μέχρι ενός.
Ο Αλέξανδρος στάλθηκε στην Αθήνα για να διαπραγματευτεί τη νέα συνθήκη. Ο 'Οχλος γοητεύτηκε από αυτόν τον νεαρό με την Θεική όψη. Ο Φίλιππος ανακηρύχτηκε "Στρατηγός Αυτοκράτωρ" από τις Ελληνικές Πόλεις (εκτός της Σπάρτης) και άρχισε να προετοιμάζει την εκστρατεία του στην Ασία.

Ο Αλέξανδρος και η Ολυμπιάδα καταφεύγουν στο σπίτι του πατέρα της στην Ιλλυρία. Η φυγή του Αλέξανδρου χαλάει τα σχέδια του Φιλίππου, που δεν μπορεί να εκστρατεύσει χωρίς αντιβασιλέα.

Τον Ιούνιο του 336 πΧ, ο Φίλιππος στέλνει στον Ελλήσποντο τον Ατταλο και τον Παρμενίωνα με 10.000 στρατό, για να προετοιμάσουν την Εκστρατεία.
Ο ίδιος, θέλοντας να εορτάσει την έναρξη της εκστρατείας του στην Ασία, παραθέτει ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο γλέντι. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, σε μια επίδειξη δύναμης ο Φίλιππος εισέρχεται στην αίθουσα χωρίς την φρουρά του. Τότε όμως δολοφονείται απο έναν απο τους πιό έμπιστους σωματοφύλακές του, τον Παυσανία. Ο Παυσανίας σκοτώνεται λίγα λεπτά αργότερα από τους διώκτες του.
Ο Αλέξανδρος είναι ο μόνος πιθανός διάδοχος και με την υποστήριξη του Αντίπατρου, που εκτελεί χρέη "Πρωθυπουργού" ανακυρήσσεται απο τον στρατό νέος βασιλιάς.
Ακολουθεί μια περίοδο "εκκαθαρίσεων" και καταστολής εξεγέρσεων. Οι φήμες για τον Θάνατο του Αλέξανδρου πληθαίνουν. Η Αθήνα και η Θήβα, που μόλις πρίν απο δύο χρόνια είχαν συνάψει συνθήκη φιλίας με τους Μακεδόνες, εξεγείρονται.

Κατόπιν ο Αλέξανδρος επισκέφτηκε το Μαντείο των Δελφών, και ενώ η Πυθία αρχικά αρνήθηκε να δώσει Οιωνούς, όταν την μετέφερε με τη βία αυτή αναφώνησε: Υιέ μου είσαι ανίκητος.

Πρώτες Μάχες

Πολύ σύντομα, ο στρατός του Αλέξανδρου, 35.000 άνδρες, ήρθε σε μάχη με τον στρατό του Δαρείου, στον Γρανικό ποταμό (334 π.Χ). Μαζί με τον Περσικό στρατό υπήρχαν και διάφοροι Ελληνες, αντίθετοι στον Αλέξανδρο.
Το Μακεδονικό ιππικό διέσχισε τα νερά του ποταμού και αιφνιδίασε τους Πέρσες, που γρήγορα υποχώρησαν. Ο Μακεδονικός στρατός είχε μόλις 110 απώλειες.
Κατόπιν, προχώρησε προς τις ελληνικές πόλεις της Iωνίας. Επόμενος σταθμός του η πόλη Γόρδιον οπου υπήρχε ο "Γόρδιος Δεσμός", ένας κόμπος απο λουριά σε ένα άρμα, που λεγόταν ότι όποιος το λύσει θα κατακτήσει τον κόσμο.
Ο Αλέξανδρος τράβηξε το σπαθί του και έλυσε τον δεσμό. (Ξίφει τον Δεσμόν Λέλυσθε).

Τον Νοέμβριο του 333 πΧ, οι δύο στρατοί συναντούνται στην Ισσό, σε ένα ορεινό πέρασμα. Αν και ο Αλέξανδρος ακολουθούσε τον Δαρείο κατευθυνόμενος Νότια, ο Δαρείος του επιτέθηκε απο τα Βόρεια. Ο Αλέξανδρος αιφνιδιάστηκε, αλλά ο εξαιρετικά εκπαιδευμένος Μακεδονικός στρατός κατάφερε να ελιχθεί και να αλλάξει μέτωπο.
Το στενό πεδίο της μάχης βοήθησε τον Μακεδονικό στρατό να νικήσει, αν και οι Πέρσες ήταν πολύ περισσότεροι, σε αναλογία 8 προς 1. Μερικές πηγές αναφέρουν οτι ο Δαρείος είχε 500.000 στρατιώτες...
Παρά την συντριπτική αριθμητική υπεροχή, ο Αλέξανδρος κράτησε και εφεδρείες.

Είναι ενδιαφέρον οτι η Σισυγαμβίς αργότερα αρνήθηκε να επιστρέψει σε Περισικά χέρια. Και βέβαια, ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Στάτειρα, μερικά χρόνια μετά.
Ο Αλέξανδρος έστειλε 300 περσικές ασπίδες απο τα λάφυρά του, δώρο στους Αθηναίους για να τις τοποθετήσουν στον Παρθενώνα.

Ο Αλέξανδρος έγινε δεκτός στην Αίγυπτο θριαμβευτικά ώς Ελευθερωτής.
Σε ένα σημείο στην ακτή της μεσογείου, διέταξε την θεμελίωση της Αλεξάνδρειας, μετά απο ένα όραμα.
Κατόπιν, διέσχισε την έρημο για την όαση Σίβα, για να πάρει χρησμό απο το εκεί μαντείο. Στη πορεία του οι Οιωνοί ήταν ευνοικοί, καθώς έβρεξε (μέσα στην έρημο!!!) και τον συνόδευαν Αετοί. Οταν έφτασε στο μαντείο, οι ιερείς τον αναγνώρισαν ώς Υιό του Αμμωνα-Ρα (ή Αμμωνα-Δία). Το Μαντείο προφήτεψε οτι θα κατακτήσει τον κόσμο.
Επιστρέφοντας στις ακτές της Μεσογείου, ανακηρύχτηκε Φαραώ απο τους Αιγύπτιους.

Καθώς παρέμεινε αρκετό καιρό στην Αίγυπτο, δίνοντας στον στρατό του μια ευκαιρία για ανάπαυση, ο Αλέξανδρος αντάλλαξε αρκετές επιστολές με τον Δαρείο, ο οποίος του προσέφερε ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας του για να συνάψει ειρήνη μαζί του.
Στα μέσα του 331 πΧ, ο Αλέξανδρος ξεκίνησε με τον στρατό του για να συνεχίσει τις κατακτήσεις του. Αυτή τη φορά είχε 40.000 πεζούς και 7.000 ιππείς μαζί του.

Μετά την αποφασιστική αυτή νίκη, ο Αλέξανδρος ανακυρήχτηκε Βασιλέας της Ασίας και έστειλε επιστολές στις Ελληνικές πόλεις ανακοινώνοντας το τέλος της τυρρανίας. Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος κατευθύνθηκε νότια και κατέλαβε την Βαβυλώνα, τα Σούσα και την πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας, την Περσέπολη. Στην Περσέπολη παρέμεινε τέσερεις μήνες. Κάποιο βράδυ όμως, κατά τη διάρκεια ενός από τα μεθυσμένα γλέντια των Μακεδόνων, κάηκε συθέμελα το Παλάτι του Βασιλιά. (Μάιος του 330 πΧ).

Συνομώτες...

To τέλος του Δαρείου

Ο Αλέξανδρος συνέχισε να καταδιώκει τον Δαρείο, μέχρι που τον βρήκε στα Εκβάτανα. Ο Δαρείος είχε δολοφονηθεί απο τον Βήσσο, ένα στρατηγό του, που πίστευε οτι έτσι θα κέρδιζε την εύνοια του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος θύμωσε πολύ με αυτή την ενέργεια και σκότωσε τον Βήσσο.
Τίμησε τον Δαρείο, κάνοντας του βασιλική κηδεία.

Το Τέλος

Ο Πλούταρχος αναφέρει οτι στο δρόμο για τη Βαβυλώνα, ο Αλέξανδρος είχε πολλούς κακούς Οιωνούς. Ενας αετός είχε πέσει νεκρός στα πόδια του, το αγαπημένο του λιοντάρι είχε πεθάνει απο τη κλωτσιά ενός γαϊδάρου, ένα απο τα ζώα που είχαν θυσιαστεί για χάρη του είχε άρρωστο συκώτι.
Ο Ιερέας του Σέραπι (Ελληνο-Αιγυπτιακός Θεός) είχε συμβουλεύσει να κάθεται κάποιος άλλος φορώντας τα ρούχα του βασιλιά στο Θρόνο.

Ο Αλέξανδρος θάφτηκε στην Αίγυπτο με τιμές Φαραώ. Κανείς όμως δεν ξέρει που ακριβώς βρισκόταν ο τάφος του. Στη διάρκεια των αιώνων, πολλοί τάφοι που φαινομενικά ανήκαν στον Αλέξανδρο λεηλετήθηκαν, οχι μόνο απο τους τυμβορύχους, αλλά και απο Ρωμαίους Αυτοκράτορες όπως ο Αύγουστος και ο Καλιγούλας.
Πιθανότερες τοποθεσίες είναι η Αλεξάνδρεια και η Οαση της Σίβα.

Η Διαδοχή

Ο Θάνατος του Αλεξάνδρου άφησε ορφανή μια τεράστια Αυτοκρατορία, την οποία άφησε στα χέρια του δυνατότερου, όπως είπε στους στρατηγούς του. Τελικά, μετά απο μια σειρά πολέμων, οι κατακτήσεις μοιράστηκαν ώς εξής:

Πτολεμαίος (ο Σωτήρας)

Ελαβε την σατραπεία της Αιγύπτου και ίδρυσε την Δυναστεία των Πτολεμαίων (323-30 πΧ) Οι Πτολεμαίοι έκαναν την Αίγυπτο θαυμαστή δύναμη και είναι κατα κύριο λόγο υπεύθυνοι για την Ελληνιστική Εποχή, για την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και το αιγυπτιακό ημερολόγιο. Τελευταία των Πτολεμαίων ήταν η Κλεοπάτρα.

Αντίγονος (ο Μονόφθαλμος)

Μαζί με τον γιό του Δημήτριο τον Πολιορκητή κυριάρχησε στη Θάλασσα για ένα διάστημα, νικώντας τον Πτολεμαίο. Σταδιακά έχασαν εδάφη απο τον Λυσίμαχο, τον Πύρρο και τον Σέλευκο.

Λυσίμαχος

Αρχικά διοικητής της Θράκης, επέκτεινε την κυριαρχία του στη Μακεδονία και την Ηπειρο, μέχρι που νικήθηκε απο τον Σέλευκο.

Σέλευκος (ο Νικάνωρ)

Ελαβε την σατραπεία της Βαβυλώνας. Αργότερα επέκτεινε το βασίλειό του σε όλες τις περιοχές ανατολικά του Ευφράτη. Δολοφονήθηκε το 281 πΧ, προσπαθώντας να επεκτείνει την κυριαρχία του και στην Ευρώπη.
Εγκαθίδρυσε την Δυναστεία των Σελευκιδών, με κυριότερο ηγέτη τον Αντίοχο τον Γ', η οποία για πολλούς αιώνες κυριάρχησε στην Μέση Ανατολή, μέχρι να κυριευθεί απο τους Ρωμαίους.

Αντίπατρος

Αντιβασιλέας του Αλέξανδρου στη Μακεδονία, όσο αυτός έλειπε.

Περδίκκας

Σκοτώθηκε στην Αίγυπτο ενώ ετοίμαζε πόλεμο εναντίον του Πτολεμαίου.